Prekursor instytucji klubów inwestorów w Europie. London Stock Exchange, historyczny „City of London” oraz dzisiejszy „Canary Wharf” to miejsca tworzące centrum finansowe, wokół którego skupiona jest działalność brytyjskich klubów.
Pod koniec lat pięćdziesiątych Barry Groombridge opublikował na łamach The Times artykuł, w którym polecał ideę klubów, funkcjonujących z dużym powodzeniem w USA.
Autor publikacji zwracał szczególną uwagę na edukacyjny walor przedstawianego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na zamieszczony artykuł do redakcji The Times nadesłano ponad 200 listów, w których czytelnicy zgłaszali swój akces do tworzenia klubów. Barry Groombridge decydując się na realizację działań promujących kluby inwestorów w Wielkiej Brytanii, zwrócił się o pomoc do kwalifikowanego księgowego z Liverpoolu Billa Lowe. Razem powołali stowarzyszenie (National Assocation of Investment Clubs Limited), którego celem był rozwój klubów inwestorów na terytorium Wielkiej Brytanii.
Jednak dopiero rok 1992 spowodował prawdziwy wzrost liczby klubów. Wtedy to z inicjatywy środowisk rządowych oraz londyńskiej giełdy powstała specjalistyczna organizacja promująca posiadanie akcji ProShare. Działania te bardzo szybko znalazły odzwierciedlenie w liczbie nowopowstałych klubów.
Od roku 1993 do 2000 ilość klubów wzrosła z 300 do 5.400, a do siedziby ProShare każdego miesiąca zgłaszało się ponad 100 osób gotowych założyć kolejne kluby. Obecnie ilość klubów można szacować na ponad 10.000.
W Wielkiej Brytanii, uczestnikami klubów są przedstawiciele różnych zawodów. Znane są kluby składające się w całości z nauczycieli, inżynierów, lekarzy, ale także taksówkarzy, strażaków czy farmerów. Około 30% członków angielskich klubów pracuje w sektorze publicznym, 24% w małych firmach, przedsiębiorstwach produkcyjnych. Natomiast 15% spośród uczestników klubów inwestorów stanowią przedstawiciele sektora usług. Wśród brytyjskich klubowiczów spotkać można ponadto pracowników banku oraz sektora finansowego 12 %, a także sprzedawców i pracowników transportu 10%. Średnio jeden członek klubu w Anglii odprowadza na inwestycje 25£ miesięcznie.
Brytyjski klub liczy średnio 14 członków, przy czym 25% klubów składa się z mniej niż 10 osób, a w 26% liczba członków wynosi 20 osób. Badania przeprowadzone przez angielską federację wśród klubowiczów dostarczają szeregu cennych informacji o podejściu oraz strategii inwestycyjnej funkcjonujących klubów. Okazuje się, iż ponad 59% klubów korzysta w podejmowaniu decyzji z teorii portfela, a 27% inwestuje w akcje wzrostowe. Około 11% klubów kupuje akcje zaliczane do kategorii „blue chip”. Natomiast 10% decyduje się na inwestycje o podwyższonym stopniu ryzyka, a tylko 5% klubów kupuje głównie akcje spółek z sektora „high tech”.
Blisko 29% spośród angielskich klubów inwestuje w akcje notowane na AIM (Alternative Investment Market). Jedynie 4% klubów lokuje swoje środki w funduszach inwestycyjnych.
Mimo faktu prezentacji idei klubów inwestorów w Wielkiej Brytanii już w końcu lat pięćdziesiątych, formalnie pierwszy klub inwestora powstał w Europie na terenie Francji. Właśnie Francja odegrała znaczącą rolę w rozwoju nowoczesnej formuły klubów inwestorów.
